Darlingtonia

Cobra-lelie.

De cobra-lelie is in Nederland zo goed als winterhard. Oorspronkelijk komt hij voor van Oregon tot en met noordoost California, Amerika. Hij groeit vaak bij stromend koud water, tot op wel een hoogte van 2800 meter.
De plant dankt zijn naam aan de bekers die een cobra-achtige dreighouding hebben. Hij kan buiten meer dan 30 cm bereiken in goede condities zelfs een halve meter is niet uitgesloten. Meestal blijft hij wat kleiner. Vooral jonge planten die worden aangeboden zijn niet groter dan 10 cm.

Het voedsel

Het insect vind vaak het spoor van nectar dat zich op de ‘tong’ van de beker bevind. Hij volgt dit spoor en loopt zo de beker in. In de beker zitten lichtvensters die het insect afleiden, hij denkt dat dit de uitgang is. Het insect probeert er naartoe te gaan, maar valt steeds weer terug, uiteindelijk is hij uitgeput en sterft. Hij word dan onderin de beker verteerd.

De groeicyclus

In de winter is de plant in rust en maakt hij geen nieuwe bladeren of bekers aan. In het vroege voorjaar gaat de plant bloeien. Vanaf april kan de plant weer bekers gaan aanmaken. In de herfst sterven een aantal bekers af, en worden bruin. Deze kunnen het best verwijderd worden om schimmelvorming te voorkomen. Ook nemen ze licht weg in het volgende seizoen voor nieuwe bekers.

Darlingtonia met een lekker hapje.

Verzorging

Darlingtonia’s heb ik groeien in een mengsel van brekerszand, turf 1:1. Er zijn ook mensen die spagnum door het mengsel aanraden, zelf heb ik daar geen ervaring mee. De wortels van de plant moeten koel blijven, en daarom is een grote lichtgekleurde pot aan te raden, te kleine zwarte potten worden snel opgewarmd door de zon.
De Cobra-lelie houdt van zacht water, regenwater dus. Het water geven mag van bovenaf gebeuren, omdat hierdoor de wortels beter gekoeld worden. Het is dan ook beter om zo koud mogelijk water te geven, zomers kan dat het leven van de plant redden.
Het is verder geen moeilijke plant, als hij maar tegen hitte wordt beschermd. In een moeras is dit vaak geen probleem, maar in potten moet er altijd goed uitgekeken worden dat hij niet oververhit raakt. Tegen strenge vorst kan hij het eerste jaar het best wel beschermd worden. Mocht het gesneeuwd hebben dan de sneeuw niet verwijderen, dit werkt namelijk als isolatie tegen de strengere nachtvorsten.

Vermeerdering

Darlingtonia maakt zelf uitlopers de uitlopers kunnen als ze goed geworteld zijn van de moederplant worden losgeknipt en zelf opgepot worden. Via deze methoden worden relatief snel volwassen planten verkregen. Ook is het DNA identiek, waardoor er geen mutaties optreden.
Ook is de plant te vermeerderen door middel van zaad, echter gaat dit veel langzamer dan via de uitlopers. Het kan wel 7 jaar duren, maar toch is het interessant, er zijn door zaaien namelijk al diverse variëteiten op de markt gekomen. Gebruik voor het zaaien dezelfde procedure als bij Sarracenia, alleen is het aan te raden ze van te voren te weken.

Hiermee hoop ik voldoende informatie gegeven te hebben over dit interessante plantensoort.

Laatst gewijzigd: 27 december 2008.

Hieronder zijn enkele foto's van Darlingtonia in Habitat. De foto's zijn niet gemaakt door mij, maar door Dieter Kadereit.
Wesp op het nectarspoor	Veldje Darlingtonia californica	Ook hier een mooie groep	D. californica
Veldje cobra lelies langs een beekje	Helling met Darlingtonia en Pinguicula	Tussen de rotsten	D. californica
Lichtvensters	Een donkere soort	Nog een helling	D. californica met 2 libellen

Vleeseters.nl